Time flies, having fun

Er is alweer een maand verstreken sinds ons laatste blogbericht en de tijd vliegt voorbij, we wonen inmiddels al weer vijf maanden in Kelowna. We voelen ons hier al helemaal thuis en Nederland missen we nauwelijks.

Vlak voor de verjaardag van Annemarie was er wel het gemis van vrienden en familie uit Nederland, dat is zo'n moment waarop het gemis duidelijk voelbaar is. Echter hebben we de verjaardag van Annemarie gevierd met mensen die we de afgelopen maanden hebben ontmoet, wel bijzonder omdat we de meesten van hen een half jaar geleden nog niet kenden. Het was met zijn vijftienen op ons balkon een gezellig drukte en een geslaagde avond met zelfgebakken taarten, groentekroketten en voorlopig genoeg wijn voor de komende maanden.


 Een aantal weken terug zijn we met Claudy, Olaf en Myrthe naar de I.P.E. in Armstrong geweest, een 5-daags evenement in countrystyle, met een rodeo, lumberjackshow, dierententoonstellingen, monstertrucks, landbouwvoertuigen en een kermis. Het was een typisch Canadees evenement en erg leuk om mee te maken.





Afgelopen weekend hebben we bezoek gehad uit Nederland, Bas en Nancy hebben twee dagen bij ons gelogeerd gedurende hun rondreis door Canada en Amerika. Het was leuk om vrienden uit Nederland te zien en hun kennis te laten maken met Kelowna en omgeving. We hebben veel ondernomen, zo zijn we op de eerste dag naar Mission Hill Winery gegaan, hebben we gewandeld langs het lakefront en zijn we 's avonds bij (ons inmiddels favoriete restaurant) Gasthaus on the Lake wezen eten.

De dag erna hebben een rondrit gemaakt waarbij we eerst de zalmen bij Hardy Falls hebben bekeken en vervolgens wat hebben gedronken bij The Beanery (het werk van Annemarie). Daarna op weg naar Penticton en een stop bij Wouda's Bakery voor Nederlands brood en vervolgens verder naar Naramata. Het gebied bestaat grotendeels uit wijngaarden en vele wineries. Tot Naramata hadden we al eens eerder gereden waarna we vervolgens moesten terugkeren omdat de weg van Naramata naar Kelowna (via de andere kant van het Lake) onverhard is. Aangezien we nu gebruik konden maken van de huurauto van Bas en Nancy hebben we deze weg gereden, een prachtige route vol met hobbels en kuilen maar zeer de moeite waard. We hebben de dag afgesloten met een barbecue op ons balkon en 's avonds een (ouderwets) spelletje skip-bo. De volgende ochtend was het na een gezamenlijk ontbijt al weer tijd om afscheid te nemen.

Zoals we eerder al lieten weten hebben we in de afgelopen periode al heel wat mensen ontmoet, wat zeker bijdraagt dat we ons hier al zo snel thuis voelen. Echter zijn het vooral Nederlandse mensen die we tot nu toe hebben leren kennen, ondanks dat we graag ook bevriend zouden raken met Canadezen. De collega's die we hebben zijn zeker vriendelijk maar het leeftijdsverschil is behoorlijk groot dus daar hebben we vriendschappelijk weinig aansluiting mee.
Op internet vonden we een advertentie van een Canadees stel dat op zoek is naar vriendschappelijk(e) contact(en) in Kelowna, aangezien ze naar hier zijn verhuisd vanuit Ontario. We hebben de stoute schoenen aangetrokken en laten weten dat we graag kennis zouden willen maken.
Vanmorgen hebben we elkaar voor het eerst ontmoet, bij een koffiecafé in het centrum. Het was een vriendelijk stel en we hebben zeker twee uur met elkaar gepraat en gelachen. Hoe het zich verder ontwikkelt zal blijken maar het was zeker voor herhaling vatbaar.

Verder gaat het allemaal zo zijn gangetje, Erik heeft het hardlopen (fanatiek) opgepakt en is druk aan het trainen voor de wedstrijd van 20 september. Hij loopt een race van 18 km welke start op Knox Mountain en via de bridge naar Quails Gate Winery in West-Kelowna.

Annemarie houdt zich enthousiast bezig met bakken en het uitproberen van nieuwe recepten, zoals koekjes, brood en taart. Gelukkig vliegen de kilo's er niet aan, onder meer door het (fysieke) werk bij The Beanery. Afgelopen week hebben we bij Glen Canyon bramen geplukt en deze week pruimen uit de tuin van vrienden. Al deze kilo's fruit zijn inmiddels verwerkt tot jam, genoeg voor komend jaar.





Philip, Mieke en de kinderen wonen sinds een maand ook in Coppersky en wel in hetzelfde gebouw als wij. Ondanks dat we niet de deur bij elkaar plat lopen is het erg gezellig, soms een uurtje bij het zwembad en de jacuzzi, bij elkaar een hapje eten, een spelletje doen of een ochtend met zijn tweeën naar de markt en het winkelcentrum (Annemarie en Mieke). Ook Mieke is dol op bakken en de Kitchen Aid staat ook bij haar op het aanrecht te pronken. Regelmatig worden er recepten of baksels uitgewisseld.

Inmiddels is het half september maar de temperaturen zijn nog steeds zomers, zeker in vergelijking met Nederland. Komende weken blijft het zo'n 25 graden, heerlijk weer. We zijn benieuwd hoe de winter straks zal zijn...

In het normale ritme

Sinds eind juni wonen we in ons appartement in West-Kelowna, inmiddels bijna twee maanden. Toch voelt het alsof we hier al wel een half jaar wonen want we voelen ons al behoorlijk thuis. Gelukkig hebben we beiden geen last van heimwee en behalve vrienden/familie missen we Nederland tot op heden niet.

Annemarie is twee weken geleden gestart met het werk bij The Beanery en tegelijkertijd werd ze (eindelijk) benaderd door het Visitor Center om daar te beginnen. Helaas kwam dat telefoontje dus 'te laat'. Het werk bij The Beanery is erg leuk maar fysiek wel pittig. Vooral nu het zomerseizoen is, is het er erg druk en moet er flink worden doorgewerkt. Inmiddels lukt het aardig om mee te draaien alhoewel het soms wel duizelt van al die verschillende soorten thee en koffie (zowel hot als iced) die ze verkopen. Met de collega's klikt het goed en het praten in de Engelse taal gaat steeds gemakkelijker alhoewel de taal soms voor lachwekkende momenten zorgt. Zo vroeg iemand onlangs waar dat accent vandaan kwam en toen Annemarie antwoord wilde geven zei die persoon, 'nee niet jij maar zij' terwijl hij aangaf dat het om de Canadese collega ging die hier is geboren en opgegroeid... Of een andere vrouw die tegen Annemarie zei, 'I love your accent', I think it's French?'

Nu we beiden aan het werk zijn komt er voldoende inkomen binnen om de vaste lasten van te betalen en blijft er ook geld over om leuke dingen van te doen, daar waren we in Nederland niet vanuit gegaan en het is heerlijk dat we ons hier geen zorgen om hoeven te maken.
We hebben zojuist voor oktober een weekendje weg geboekt naar Blind Bay vlakbij de Adams River. We zagen in een artikel dat 2014 een dominant jaar is wat betreft de trek van de zalmen, ofwel spawning (paaiende) salmon. In een dominant jaar keren miljoenen zalmen (in andere jaren varieert dat van honderden tot zo'n honderdduizend) vanuit zee terug naar de plek waar ze vier jaar daarvoor geboren zijn, om hun eitjes te leggen en vervolgens daar te sterven.  De Adams River is bij uitstek een bestemming om dit schouwspel te bekijken dus dat willen we niet missen.

Daarnaast blijft het hier maar zomeren alhoewel daar vanaf morgen verandering in lijkt te komen. Elke dag is zo'n 30-35 graden en waar het in Nederland soms met bakken uit de hemel komt hebben we hier de afgelopen 5-6 weken slechts één dag met regen gehad. Nadeel is wel het grote risico op bosbranden, zo was er afgelopen week opnieuw brand uitgebroken in West-Kelowna alhoewel het ditmaal wel wat verder van ons weg was dan de vorige keer.
Sinds een paar dagen zijn de bergen aan de overkant nauwelijks zichtbaar, het blijkt echter niet om bewolking of mist te gaan maar vanwege de bosbranden is er sprake van een 'smoky sky'. Wat dat betreft zou wat nattigheid hier van harte welkom zijn, voor komende dagen is er in ieder geval (eindelijk) regen voorspeld.

Wat helpt om ons hier thuis te voelen zijn de contacten die we in de maanden dat we hier wonen hebben opgedaan. We kunnen het erg goed vinden met Olaf, Claudy en hun dochter Myrthe die niet ver van ons vandaan wonen. Zo hebben zij vorig weekend bij ons gebarbecued en zijn we op BC-day (maandags) samen gaan floaten in Penticton. Dat was fantastisch, met je eigen luchtbed of opblaaseiland (je hebt eilanden waar een complete familie op kan) de rivier af drijven. We hadden onze luchtbedden aan elkaar vastgemaakt en liggend op onze luchtbed en af en toe een duik nemend in het water voelde het opnieuw als vakantie, fantastisch!

We hebben deze heerlijke middag afgesloten met een lekkere pizza in West-Kelowna waarna wij vervolgens zijn doorgereden naar de airport om Philip, Mieke en de kinderen welkom te heten.

Tijdens ons emigratieproces hebben we hen ontmoet tijdens een informatie-avond over solliciteren in Canada. Toen bleek dat zij ook plannen hadden om naar Kelowna te emigreren en dat zij in hetzelfde stadium waren met de aanvraag als wij. De afgelopen jaren hebben we contact met elkaar gehouden, onder andere om ervaringen, ideeën en tips uit te wisselen. Aan al dat wachten was ook voor hen uiteindelijk een eind gekomen en op 4 augustus zijn zij aangekomen in Kelowna waar we hen hebben onthaald met ballonnen en slingers. Inmiddels wonen zij sinds gisteren in hetzelfde appartementcomplex als wij en zijn zij druk met het regelen van allerlei zaken.

Of het komt door het mooie weer, de omgeving of het feit dat er van alles te doen is (of dat het allemaal nog zo nieuw is), we gaan regelmatig leuke dingen doen.
Een aantal weken geleden zijn we bij Kelowna Mountain Bridges geweest, een gebied dat 10 jaar geleden door een enorme brand is verwoest en waar ze nu verschillende hangbruggen hebben gemaakt met een prachtig uitzicht over Kelowna. Het was dit keer wel erg toevallig dat we ook Olaf, Claudy en Myrthe tegenkwamen want we hadden niets met elkaar afgesproken.

Ook hebben we een prachtige route gereden vanuit Kelowna naar Vernon en via de andere kant van het water en het plaatsje Fintry terug naar West-Kelowna. Of 'gewoon' genieten van een wandeling langs de beach en het meer, 's avonds na het eten vlak voor zonsondergang.
Afgelopen donderdag zijn we naar House of Rose Summer Music geweest, live-muziek op donderdagavond bij de Winery van Wouter en Aura waar we samen met Olaf, Claudy en Myrthe hebben genoten van de muziek en heerlijke wijn.



Annemarie is sinds vorige week weer begonnen met yoga, na een aantal lessen mee te hebben gedaan met de t'ai chi voor de zomervakantie heeft ze nu besloten dat ze toch de voorkeur geeft aan de yogalessen. De eerste lessen zijn goed bevallen evenals de kennismaking met één van de instructrices en de uitnodiging om een keer samen een kop koffie of thee te drinken.

Al met al lijken we ons draai behoorlijk te hebben gevonden en zijn we tot nu toe erg blij dat we deze stap hebben durven en kunnen zetten.

Aan het werk

Inmiddels zijn we een beetje gesetteld en krijgt het leven zijn normale ritme. Toch voelt het vaak niet zo, zittend vanaf ons balkon met uitzicht over de bergen of wanneer we een duik nemen in het zwembad of in het weekend heerlijk gaan toeren in de omgeving.

Toch is Erik doordeweeks druk aan het werk en hij maakt soms lange dagen, met temperaturen die regelmatig boven de 30 graden uitkomen niet altijd een lolletje.
Na het veelbelovende baantje bij het Visitor Center waar we uiteindelijk niets meer van hebben gehoord vertelde Olaf dat een Nederlands stel dat in Summerland een eigen koffiecafé runt nog op zoek was naar een medewerker, voor de langere termijn. Hij heeft contact met hen opgenomen en nadat Annemarie telefonisch contact had gehad zaten we al de dag erop in Summerland voor een kennismaking. We hebben een goed gesprek gehad met elkaar en Annemarie gaat maandag beginnen met haar nieuwe baan. Om te kijken of het bevalt start ze eerst met 2 dagen per week maar dit kan worden uitgebreid naar 3, 4 of 5 dagen per week. Spannend en vooral heel erg leuk!

Verder was het vorige weekend even spannnend met de bosbranden. In heel BC woedden ruim 150 branden waarvan 1 brand vlak achter ons was uitgebroken. Vooral 's avonds bij binnenkomst in West-Kelowna na het gesprek in Summerland, konden we de vuurhaarden op de berg goed zien en dat maakte wel indruk. De volgende dag hoorden we bij het benzinepomp dat de stroom mogelijk eraf zou gaan voor heel West-Kelowna en het omliggende gebied. De brand was namelijk nog maar zo'n 100 meter verwijderd van de enige elektriciteitspaal dus dat was spannend. We besloten om ons geplande dagje uit te verplaatsen en hebben snel wat boodschappen en kaarsen gehaald. Eenmaal thuis bleek dat we de instructie kregen om een koffer met spullen klaar te hebben staan in het geval de wind zou gaan draaien en ook wij geëvacueerd moesten worden, tot nu toe bevonden we ons net buiten de evacuatiezone. Ondanks de aantrekkende wind en het uitblijven van regen, lukte het de brandweerlieden om na een paar dagen de brand steeds een beetje meer onder controle te krijgen. Het was wel erg indrukwekkend want de vliegtuigen, helikopters vlogen af en aan en een colonne van 4 watervliegtuigen vloog diverse malen vlak over ons balkon (we konden de piloot zien zitten) om water te scheppen uit het meer vlak voor ons.

Een plekje (onder de zon)

Inmiddels is het al twee weken geleden dat pa en ma weer terug naar Nederland zijn gegaan. Erik is vorige week weer begonnen met werken en dat valt met dagelijks ruim 35 graden niet altijd mee. Ondanks de warmte bevalt het werk hem goed en is er voorlopig werk zat. Annemarie is druk aan het rondkijken voor vacatures en heeft inmiddels een aantal sollicitatiebrieven verstuurd. Vorige week heeft ze geïnformeerd bij het Visitor Center voor een (tijdelijke) baan en dat zag er even hoopvol uit. Helaas, tot op heden hebben we niets meer gehoord en dat is wel typisch Canadees. Het is hier heel gebruikelijk om te solliciteren en nooit wat te horen, geen bevestiging en geen afwijzing. Wanneer er wordt gezegd dat je wordt gebeld -of dat nou de elektricien is, de monteur van de televisie, de verkoper van de autogarage of de yogastudio- in dit geval heeft geen van allen de afgelopen twee weken teruggebeld. Dat is soms wel frustrerend, zeker omdat iedereen hier erg vriendelijk is. We hebben al begrepen dat dit bij de Canadese mentaliteit hoort en in Kelowna misschien nog wel een beetje meer vanwege het warme klimaat. Het gaat hier mañana, mañana...

In huis hebben veel spullen inmiddels een eigen plekje gekregen, ook al staan er nog een aantal dozen. Doos nummer 7, de doos die zoek was, is vandaag ook eindelijk aangekomen. Na weken radiostilte kregen we bericht dat deze weer terug was in Ontario (een paar duizend kilometer hier vandaan) en met de volgende chauffeur weer deze richting op zou komen. Het hele spul is nu weer compleet.

Onze keuken

Onze woonkamer gezien vanuit de keuken

Onze woonkamer 

Onze slaapkamer

 Uitzicht vanaf ons balkon

Zo langzaam aan begint er een beetje ritme te komen. Het is wel een luxe om hier te wonen met een zwembad, jacuzzi, sauna, fitnessruimte en tennisbaan voor de deur. En met die warmte is zeker het zwembad geen overbodige luxe.
Afgelopen weekend hebben we voor het eerst gezwommen in het meer en dan voelt het net alsof je op vakantie bent. We roepen dan ook dagelijks als we op ons balkonnetje zitten met uitzicht op de bergen of een duik nemen in Lake Okanagan, 'je zult hier maar wonen'.

Uitzicht vanaf het zwembad op het hoofdgebouw

Een eigen plekje

Het is al een tijdje geleden sinds ons laatste bericht op deze weblog en dat is dus ook de reden dat mensen die zich hebben aangemeld de afgelopen tijd geen berichten hebben ontvangen.

We hebben een heerlijke reis gemaakt en we zijn ruim vijf weken 'offline' geweest. Wel hebben we onze verhalen en foto's gedeeld op een andere weblog. Voor degenen die nieuwsgierig zijn naar onze reis, ga dan naar Op reis met Erik en Annemarie

Eind juni zijn we samen met de ouders van Annemarie aangekomen in West-Kelowna, toch wel een spannend moment. Voor hen was het de eerste keer dat ze de stad zagen, ook spannend omdat we de sleutel van ons eigen appartement gingen ophalen. Na het wonen in een motel en al dat reizen, waren we nu ook wel toe aan een eigen plekje.



We hebben de eerste paar dagen veel gedaan in ons nieuwe appartement zodat het in ieder geval alvast bewoonbaar zou zijn. Daarvoor moesten alle meubels en dozen opgehaald worden uit de storage en ook moesten nog verschillende meubels in elkaar worden gezet. Het was fijn dat pa en ma hierbij behulpzaam konden zijn en ook heeft Olaf ons geholpen met sjouwen en het bed in elkaar zetten.

Na twee dagen stonden de meeste meubels op hun plek en hadden we een paar dagen over om leuke dingen te doen en te bekijken in Kelowna. De dozen hebben we voor zolang 'opgeruimd' in de inbouwkasten, die we daar mooi voor konden gebruiken. Ook al was het elke dag een 'gezoek' naar van alles en nog wat en hebben we menig doos meer dan eens opengetrokken, het was bewoonbaar. Erik en Annemarie hebben de eerste dagen 'gekampeerd' op de logeerkamer (kussens en lakens waren vooralsnog onvindbaar) terwijl pa en ma prinsheerlijk in ons nieuwe bed hebben gelogeerd.

Kelowna en de Okanagan staan bekend om de vele wijnen en wijngaarden dus een bezoek aan Mission Hill Winery mocht natuurlijk niet ontbreken.







Ook hebben we een bezoek gebracht aan House of Rose Winery en hebben pa en ma kennis gemaakt met Wouter en Aura en de verrukkelijke wijn die ze maken. Ook nu was het weer erg gezellig en hebben we genoten. Na afloop hebben we natuurlijk nog een paar flesjes wijn gekocht.


In Peachland hebben we de eerste avond gegeten bij Gasthaus on the Lake, een erg gezellig en goedlopend restaurant met een prachtig uitzicht over Okanagan Lake en heerlijk eten.
In Summerland hebben we een ritje gemaakt met de stoomtrein, de Kettle Valley Steam Railway door het mooie Prairie Valley met uitzicht over de wijngaarden.

We hebben voor het eerst een duik genomen in ons zwembad, gezweten in de sauna, onze nieuwe barbecue uitgeprobeerd, wijn gedronken op het balkon, het WK-gekeken in de centrale ruimte omdat de tv het niet deed, het uitzicht over Kelowna bekeken vanaf Knox Mountain en Dilworth Mountain en gewinkeld bij Orchard Mall.

Voorbereidingen voor de barbecue

Op woensdag 2 juli was het dan toch tijd voor "afscheid". We hebben de ouders van Annemarie uitgezwaaid ophet vliegveld van Kelowna en dat was toch wel even een moeilijk moment. We hebben het erg fijn met elkaar gehad de afgelopen weken en we zijn blij dat ze nu zelf hebben kunnen zien waar we terecht zijn gekomen. 

Tegelijkertijd is het ook fijn om weer met zijn tweeën te zijn zodat we van ons huis een thuis kunnen maken en ons hier kunnen gaan settelen.

Integreren

We wonen inmiddels al bijna vijf weken in Kelowna en echt heimwee hebben we tot nu toe niet gehad. Soms missen we wel vrienden of familie, gezellig samen wat eten of drinken maar dankzij Skype, Whatsapp, Facetime en Wordfeud hebben we nog regelmatig contact met Nederland en voelt het ook weer heel dichtbij.

Erik heeft al bijna drie weken gewerkt hij begint steeds meer te wennen aan de manier van werken hier. Afgelopen dagen heeft hij zelfs een aantal keer een compliment gekregen van zijn baas met de opmerking dat hij een aanwinst is voor het bedrijf, erg positief dus. Ook heeft hij een aardige collega met wie hij het goed kan vinden en die zich verdiept in onze Nederlandse achtergrond. Zo kwam hij gisteren met de vraag naar Erik, "nu jij hier woont, wie houdt er nu een vinger in die dijk?" Een andere collega noemt hem nu 'The Dutchie' en ook Annemarie heeft deze bijnaam al gekregen.
Inmiddels heeft Erik voor het eerst salaris 'gebeurd' nadat hij zijn eerste paycheck naar de bank had gebracht, dat blijft voor ons wel een raar gebeuren.

Gisteren is dan eindelijk ook de container met spullen uit Nederland aangekomen. Dat werd nog even spannend want de container zou maandag al komen. Echter belde de chauffeur de dag ervoor met de mededeling dat zijn truck kapot was en dat hij vast zat in Golden, 350 km van Kelowna in de Rocky Mountains. Na dagelijks contact te hebben gehad over de verwachte aankomst begonnen we (Annemarie) donderdag toch wel wat te stressen aangezien we maandag op vakantie gaan. Gelukkig kregen we 's middags goed nieuws en zou de chauffeur op vrijdagochtend ons treffen bij het vliegveld. Om vrijdagochtend om  08:00 stonden we bij 'customs' en daar troffen we dezelfde man die we ook bij aankomst in Kelowna hadden gesproken. Het was een hele vriendelijke man en dat was een hele geruststelling omdat we niet goed wisten wat we konden verwachten en hoe streng ze zouden zijn. Steekproefsgewijs wordt er namelijk gecontroleerd dus het zou zomaar kunnen dat ze je dozen openmaken voor controle. Na de opmerking van Annemarie dat ze hem herkende en dat we bij aankomst een praatje hadden gemaakt, herkende hij ons ook.

Na het invullen van de vragenlijst ('nee hoor, we hebben echt geen levensmiddelen bij ons en we zijn ook niet 'outdoor' geweest) kregen we de benodigde stempels en stonden we tien minuten later al weer buiten en konden we op weg naar de storage waar we alles opslaan tot na onze vakantie.

De chauffeur kwam helemaal uit Toronto, meer dan 4000 km rijden vanaf Kelowna.  Het was een enorme truck en zoals je op de foto kunt zien valt onze auto er volledig bij in het niet.

Annemarie was dolgelukkig dat ze haar computer weer had (inmiddels zijn de kaarten voor de gps geïnstalleerd en kan er gewandeld worden). Het lossen van de spullen had nog wel wat voeten in de aarde aangezien er een doos ontbrak en alles tot drie keer toe opnieuw moest worden geteld en gecontroleerd. Helaas, door nummer 7 is nog steeds verdwenen… Gelukkig zitten er (voor zover we weten) niet al te belangrijke of kostbare spullen in en wie weet duikt de doos nog ergens op.

Gisteravond na het eten hebben we samen met Olaf gewandeld bij Telemark waar we onderweg nog een aantal herten tegenkwamen. Onderweg ook nog de nodige sporen gezien maar helaas geen beesten gezien tijdens de route. Het blijft wel spannend om zo door de natuur te lopen, wetende dat er allerlei wildlife rondloopt en bij elk geritsel of geluid afvragend waar het van zou zijn.
Na afloop werken de uitgenodigd voor de koffie, het was zo gezellig en gespreksstof genoeg dus vervolgens hebben de heren nog een Canadees biertje gedronken en zaten Claudy en Annemarie aan de wijn.

Vanmorgen hebben we de auto volgeladen met meubels (die we al in elkaar hebben gezet) en spullen die we niet meenemen op vakantie. Dat ruimde flink op en alles hebben we naar de storage gebracht die steeds voller en voller wordt. Verder nog wat dingetjes gekocht voor de vakantie, Erik begint er met zijn nieuwe pet steeds meer uit te zien als een Canadees. Dat tezamen met onze koelbox en 'watertank' doen we ons best om zo goed mogelijk te integreren hier.

Vanaf maandag gaan we op reis, onze eerste bestemming is Osoyoos waar we twee dagen verblijven. Het is slechts 120 km van Kelowna en heeft een 'woestijnklimaat'

Vanaf maandag zullen we onze reisverhalen bijhouden op onze reislog. Vind je het leuk om de komende zes weken met ons 'mee te reizen' meld je dan hier aan voor onze reisblog.

Eindelijk de meubels voor elkaar

De afgelopen weken hebben we veel dingen geregeld, alleen moesten we nog steeds meubels aanschaffen voor ons nieuwe appartement. Uiteindelijk hebben we na veel zoeken, wikken en wegen besloten om naar de Ikea in Coquitlam te gaan, vlakbij Vancouver, zo'n 375 km van Kelowna. 

Ondanks de regen die ze hadden voorspeld, waardoor er op de hooggelegen gedeelten van de route sneeuw kan liggen, zagen de wegen er op de webcams sneeuwvrij uit. Eenmaal de stad uit klom de route algauw omhoog en jawel hoor, het begon toch te sneeuwen. Gelukkig was het prima te rijden en ondanks de nattigheid hebben we genoten van de route en is het prachtig om de wolken om de bergen heen te zien. Om 14:00 waren we bij de Ikea en waar je ook bent, of het nou hier is of in Nederland, het is allemaal hetzelfde. Vooraf hadden we al grotendeels bedacht wat we wilden hebben waardoor we vrij snel door de winkel heen waren. Het verzamelen van al die bouwpakketten was echter nog een hele klus en met twee karren vol hadden ze er ook aan de kassa hun handen vol aan. 

Daarna was het passen en meten om alles verantwoord in de auto te krijgen en nog wat ruimte over te houden voor accessoires en 'klein' spul. Na een hapje te hebben gegeten nogmaals de Ikea doorkruist en de wagen volgeladen met o.a. lampen, theedoeken, een spiegel, een schilderij, een wasrek en ga zo maar door. Moe maar voldaan op weg gegaan naar het motel in de buurt waar we zouden overnachten. Eenmaal daar hebben we snel ons bed opgezocht zodat we de volgende ochtend al voor achten weer in de auto zaten. Inmiddels liet de zon zich ook weer zien en daardoor zag de terugweg er heel wat anders uit. Opnieuw genoten van de prachtige route, hoge bergen, snel stromend smeltwater en nog behoorlijk wat sneeuw op de Coquihalla Highway. 

In Kelowna hebben we een groot deel van de spullen opgeslagen in de storage, in afwachting van onze sleutel op 27 juni. Een deel van de spullen hebben we meegenomen naar ons motel, waar we al een groot deel van de meubels in elkaar hebben gezet.

Vandaag zijn we naar Vernon gereden, de eerstvolgende 'grotere' plaats vanaf Kelowna, zo'n 45 kilometer rijden. De route voert langs een aantal grote meren en opnieuw was het fantastisch weer en het uitzicht was heel erg mooi. 

In Vernon gingen we op zoek naar een bankstel want in Kelowna hadden we nog niet kunnen slagen. De typisch Canadees/Amerikaanse bankstellen vinden we echt niet mooi, of je zakt volledig weg omdat ze zo zacht zijn, ofwel 'they eat you' zoals een Canadese vrouw het vanmiddag uitriep toen ze ging zitten. 

Uiteindelijk konden we slagen bij winkel nummer drie, waar ons oog al snel viel op een 'Europees' bankstel. Ondanks pogingen van Erik om af te dingen, ging er geen dollar van de prijs af. Gezien onze wensen en het aanbod hier, hebben we besloten om de bank te kopen. Ook hebben we nog een leuke, 'ouderwets' ogende schommelstoel in een modern jasje gekocht. Nu is het voorlopig klaar met de grote aankopen en moet er eerst weer geld worden verdiend.

Annemarie is nog druk bezig met haar sollicitatie waarvoor ze nu een speciaal rijbewijs nodig heeft om in grotere busjes te mogen rijden. Voor meer informatie hierover zijn we naar ICBC gereden en ze vertelden dat ik eerst theorie-examen moet doen, kosten $ 15,00, ofwel € 10,00.

Je kunt elke dag een examen doen totdat je geslaagd bent. Ze gaf me gratis het theorieboek in handen ter voorbereiding, nou dat gaat er in Nederland toch wel iets anders aan toe. 

Voor onze vakantie gaat het niet meer lukken om dit rond te krijgen maar de theorie kan Annemarie alvast gaan bestuderen de komende dagen.